« اللهمَّ انَّكَ اقْرَبُ مَنُ دُعِىَ وَاسرع مَنْ اجابَ وَاكْرَمُ مَنْ عَفى وَاوسَعُ مَنْ اعْطى » . و از جملهء اسماء الحسناى خداوند مثل : « ارحَمُ الراحمين ، اكرم الاكرمين ، اسْمَعُ السّامعين وَابصَرالنّاظرين » و امثال آنهاست . از اينها استفاده مىشود كه : در اين صفات ، مخلوقات با خدا شريكند ! هرچند مرتبه كامله آنها اختصاص به خداى سبحان دارد . جواب اين است كه : صفات بر دو قسم مىباشند : قسم اوّل : صفات حقيقيّهء ذاتيّه است مثل علم و قدرت . در حقيقتِ اين صفات ، مخلوق با خالق شريك نيست ؛ يعنى حقيقت علم مخلوق مثل خود او كه غير خالق است غير حقيقت علم خالق است و هرچند ما حقيقت علم خالق را نمىشناسيم ولى مىدانيم كه او از اينكه شبيه مخلوق باشد منزّه است ، هم در ذات و هم در صفات . بنابراين اطلاق لفظ « عالم » بر خالق و بر مخلوق يا از قبيل اشتراك لفظى است و يا اينكه بر مفهومى اجمالى از علم كه صادق بر علم خالق و مخلوق و ساكت از حقيقت آن باشد ، اطلاق شود كه مشترك معنوى بين اين دو علم باشد . نظير « وجود » و « موجود » كه اگر اطلاق ان بر خدا جايز باشدو در اسماء اللَّه الحسنى قائل به